Polisten Kaçan Adam

Yağmur mu vurdu nedir camıma, canım sıkkın bugün.

Polisten kaçan adamın hikâyesini anlatacaktım oysa.

Hani artık kaçmaktan yorulup, hiçbir şey yokmuşçasına dolaşmaya başlayan adam.

İdam mahkûmlarından bazılarının da son dakikalarında aynı davranışı sergiledikleri söylenir.

Vurdumduymaz bir hal içine düşerlermiş.

Umut bitiyor ya, ondandır belki.

Umudun bittiği anda telaş kalmaz.

Hayat sanki daha da yavaşlar, bir umursamazlık kaplayıverir her yerini.

Boş verirsin her şeyi,

Sevdiklerini, hedeflerini, ideallerini ve geride bırakacağın her şeyi boş verirsin.

Cellâdına uzatırken boynunu ya da beynine saplanacak kurşunu beklerken gözlerin kapalı, geride kalanlar yoktur aklında artık.

Zaman yoktur, an yoktur, korku yoktur, sevinç yoktur.

Duyguların donduğu bir dilimdesindir.

Geriye sayarsın

4..3…2…1…

Ve artık sen de yoksun…

Aklım başka yerlerdeydi bugün. Polisten kaçan adamı anlatacaktım oysa.

Hani haftalarca kaçıp, sonra sanki o gün yakalanacağını biliyormuşçasına saklanmaktan vazgeçen adam.

Bir de dün gece yapılan toplantıdan bahsetmeliydim, aksakallı ve sarıklı hayal ettiğimiz ama toplantıya spor kıyafetlerle katılan o kişileri anlatmalıydım sizlere.

Yakaza hallerinde yaşananlar delil değildir ki.

Susmalıyım o zaman bu konuda. Olmayanı olmuş gibi anlatmak, altından kalkılamayacak bir bedeli ödemeye hazır olmak demektir. Bütün bunlar sadece bir hayal diyerek sorumluluğun ağır yükünden kurtarmalıyım kendimi.

  “Ölecek “dediler bir kadın için bana.

Kimdi o kadın bilmiyordum ama çok yakından tanıdığım biriydi.

Saçlarına meç yaptırmıştı. Hastane odalarının kendine has soğukluğunu taşıyan bembeyaz bir yatakta yatıyordu. Hafifçe sağa dönmüş, saçları uzun süredir yatmaktan olsa gerek birbirine girmişti.

“Git ve öleceğini söyle ona” diye gönderdiler beni.

Bir robot misali tüm duygularımdan arınmış bir halde kadının yanına yaklaştım.

Beni görünce gülümsedi, ne kadar da zayıftı.

Ama ben bu kadını tanıyordum bir yerlerden, çok iyi tanıyordum hem de.

Öleceğini söylemem gereken kadının yarı açık halsiz gözlerine bakıyordum.

Gözlerinde umudu gördüm, yarını hissettim.

“ Ben artık iyileşiyorum, biliyor musun?“ dedi.

“ Böyle giderse haftaya eve gönderecekler beni, çok sevinçliyim.”

 

Sustum…

O da sustu.

Ama gözlerinin gülümsemesi devam ediyordu.

Söyleyemedim öleceğini, sadece eğilip saçlarını okşadım.

Ve çıktım odasından, soğuk beyaz koridorlarda yürürken gözlerimi hiç yerden kaldırmadım.

Yanlarına gittim, sohbetleri devam ediyordu.

İçlerinden biri “ Söyledin mi? “ dedi.

“Hayır. ” dedim.”Söyleyemedim, “

Sustular bir süre, sonra en yaşlısı söz aldı;

“ Kadere vâkıf olmak yüklerin en ağırıdır evlat “ dedi.

“ Geleceği bilmemektir bizleri mutlu yapan.

Meraktır, heyecandır yarınları beklemek. ”

Ayrıldım yanlarından, Azrail’i düşündüm bir an.

Yavrusunu emziren anneyi, babasının elinden bir an kurtulup sokağa fırlayan çocuğu, camda sevdiğini bekleyen kadını ya da ailesine bir şeyler alıp heyecanla evine dönmekte olan kocayı ölümle tanıştırıveren Azrail’i düşündüm…

Fıtratım bu değil benim dedim.

Ne kaderi öğrenmek ne de Azrail gibi davranabilmek…

Yarını planlayıp, sabaha ölüsü bulunacaklardan olmak, yarınları bilmekten bin kat daha güzel geldi gözüme.

Güya ben bugün polisten kaçan adamın hikâyesini anlatacaktım.

Kadere rağmen hayata direnen kadın tüm bildiklerimi unutturdu bana…

Bu yazı 11 Haziran 2008 günü saat 00.47 civarında yazılmış olup, 144 kez okunmuştur ve 1 yorum almıştır.