Köşe Çiziği

A ile B’yi ayırt edebilmeyi okumayı bilmek sanan insanlarız. Yazmak desen, “Slm, nbr, asl plz”den öteye gidemiyor. Oturduğunuz yerden Orhan Pamuk’a bok atın siz. “Okur musunuz?” dediklerinde “Evet.” Deyip, Bulvar’dan başka bir şey okumayın. Elinize kalem ancak İddia oynamak için değsin. Ot gelip ot gitmek diye bir laf vardır ya hani, örnek olun hepiniz. Bir devleti, bir insanı, bir ilişkiyi ancak cehalet yıkar. Sadakatsizlik değildir ilişkiyi bitiren. Sadık olmak gerektiğini bilmemektir. Asıl olan özdür. Manadır asıl olan. Tokat değildir insanın canını yakan. Tokat yemiş olmaktır. Bunun gibi işte, her olayın, her acının, her hatanın mevcut bir özü vardır ve bunun farkındaysanız doğru adımlar atabilirsiniz. Doğru üzülür, doğru sevinir, doğru ağlar, doğru yaşarsınız. Duvarda Che posterleri, raflarda Das Kapitaller, Deniz’i anlatan kitaplar, ciltler olan bir evde, bu kültüre sahip bir ailede yaşayan çocuğun “sosyalist”(!) olması doğaldır. Ancak onun sosyalistliğini sosyalistlik sanmak, körlüktür, aptallıktır. Ancak ve ancak bu ideolojiye gerçekten inanan, okuyan, tartışan, öğrenen birisi gerçek sosyalisttir. İçi boş bir tatlı su sosyalistindense, gerçekten fikirlerini benimseyip savunduğuna inanan bir ülkücü ile tartışmayı, konuşmayı tercih ederim. Çünkü fikirsiz olmaktansa yanlış fikirlere sahip olmak iyidir. Düzeltilebilirlik ihtimali vardır. Oysa ilgisiz, fikirsiz, cahil ve cehaletini olağan gösteren bir insanı doldurmak, doğruya yöneltmek zordur. Ayırt edebilmek, öze göre değerlendirebilmek, kendi yaptığı hataları yok sayarak başkalarını körü körüne eleştirmek gibi bir hataya düşmemek, işte insan olmaya giden yollar. Saygıyı hak etmeye sebep olan unsurlar. Doğru yaşamanın önkoşulları. Cehalet karanlıktır. Şiddetlendikçe daha az görmeye başlarsın. Daha az düşünmeye. Daha az yargılamaya. Karanlık daha da büyür böyle olunca. Sonsuz döngü. Kaçıp kurtulmak lazım gelir dayatılanlardan, ezberlerden, televizyonlardan, kıraathane masalarından, kadın günlerinden. Okumak lazım gelir. Araştırmak. Merak etmek. Kendi soru işaretlerinin karşılıklarını kendin bulmaya çalışmak. Düşünmek. Önce kendini eleştirebilmek en acımasız tavırla. Sonra diğerlerini, ama dimdik, dosdoğru bir mantıkla. Tanımak. Kendini. Dostunu. Düşmanını. Doğrusunu, yanlışını. Ayırt edebilmek. Öze yakın olmak, temasa geçmek. Sığlıktan kurtulmak, derin olabilmek, ütopik düşünebilmek… Ya da neyse, sktiret. Sabah Sabah Seda Sayan başlamak üzere. Sonra da Memedalibeeeğy’in yarışma programı var. Sonra Pazar keyfi. Hülya Avşar frikik vermiş tenis oynarken. Banu’nun silikonlar patlamış. Sen hala okuma derdindesin. Koş kız, bitiyor reklâmlar. Kime diyorum?
.
Hadi bakalım.

Bu yazı 02 Mayıs 2008 günü saat 18.32 civarında yazılmış olup, 149 kez okunmuştur ve 3 yorum almıştır.