Gidiyorum…

Unuttuğun bir şey var

Aslında zaman zaman bulduğun: Ben

Her satırda aslında seni değil, kendimi yazdım.

Hep yok olanların yokluğunu

Bunlara duyduğum açlığı yazdım

Bunları aslında sen adı altında yazdım

Aslında her şeyi kendime yazdım

Kendime yakınlaşmak için

Daha çok kendim olmak için sana sığındım

Sana gelince kendime geldim

 

İnsanın kendisi olmak için başkasına sığınması çok tuhaf gelebilir. Ama genellikle yapılan budur. Çünkü yaşarken, ölmemenin tek yolu ait olmak sanılır. Ait olmak da sevmek, sevilmek olarak nesnesine kavuşur. Mitleştirilirse, koşulsuz sevmek adını alır. Başkaları seni sevsin diye sevmezsin. Sadece seversin. Sevgi öyle bir şey ki ancak sen istersen biter. Aslında başkalarının beslemesine de gerek yok. Sen kendi sevgini zaten besliyorsun. Ana malzeme kendinle besliyorsun.

 

İlişkinin bitirilmesi kayıp olarak algılanmaktadır. Yitirmek saydığımız her şey aslında yaşayamadıklarımızdır. Peki ya yaşadıklarımız? Belki böyle düşünmek insanı rahatlatıyor da o yüzden böyle ifade ediyoruz. Yaşamda her şeyi kolaylaştırmak mümkündür. Ancak, biz giderek işi daha da zorlaştırıyoruz. Düşünceler hep süzgeçten geçirilerek aktarılıyor. Gerçekten bir dayatma var mı? Yaşamı dayatma düzeneğine çeviren ya da çevirten ne? Belki de rutin düzeneğin kendisidir. Gerçekten ne kadar yaşıyoruz. Sadece aşıkken mi yaşıyoruz! Ya da ayrı iken hisettiğimiz melankoliler mi bizi ayakta tutuyor?

 

Sana soru soruyorum susuyorsun

Seninle konuşmaya çalışıyorum susuyorsun

Aslında beni bilerek ya da bilmeyerek eğitiyorsun

Ama hala çağrışımsal düşünmeme bir çözüm bulamadın

 

Hala uçuşlardayım…

Ne seninle ne sensiz

Gönlüm söz dinlemiyor.

Baharı yitirdim

Sıcak tenimde dans ediyor

Varlıkla yokluk arasında dolanıp duruyorum

Zaman hakkında düşünüp duruyorum.

Zamanda aynı yolda yürüyor muyuz?

Aynı saatleri yaşıyoruz ama aynı zaman içinde yaşıyor muyuz?

İnsan görmek istemiyorum

Sadece sessizlik istiyorum

Kendi sesim bile hasta ediyor beni….

 

Bazı zamanlar sadece beden olarak yaşasam ne güzel olurdu. Güneşi, havayı, rüzgarı ve kendimi hissetmeden sadece yaşasaydım ne olurdu? İşte yine sadık yarim sana döndüm yazıyorum. Belki aynı sözler, aynı terane ama! İçim titriyor. Bu garip bir hal. Tarifi bende değil. Düşünüp duruyorum. Gidiyorum. Her gidiş de yaşadığım o garip ayrılık kaygısı şimdi yok. Aidiyet duygumu yitirdiğim için sanırım bu kadar rahatım. Bu dünyada hiçbir şey bana ait değil. Canım bile benim değil. Her şeyin tasarrufu başkasındaysa ben ne yapabilirim diye düşünmekten insan kendisini alamıyor. En azından safını belirleyebilirsin. Ben kimden yanayım.

 

Düş kurmadan bir adım öteye gidemiyorum

Gerçek nerede başlayıp nerede bitiyor

Ben nerede başlayıp nerede bitiyorum

Hep sorular var zihnimde ama ya cevaplar

Her şey benden ayrı

Giderken ne kendimi ne de seni götürüyorum

Sadece toz olmak istiyorum

Zaman bir toz aslında

İçinde sadece kendini saklayan

Ama bu öyle bir toz ki içinde yaşamı taşıyor

Özünü toz yapsan ne olur acaba

Hep son solukta bir hikaye yazıyorum

Her yarım kalmış hikayeyi yeniden yeniden yaşayarak tamamlıyorum

Oysa tamamlanacak hiçbir şey yok!

Zaman toz

Ben toz

Sadece birbirimize karışıp duruyoruz

Gerçekten karışıyor muyuz?

Zaman bana karışmadan bir an olsun bir yerde durmak istiyorum.

Öz, töz, toz ne olursa olsun durmak istiyorum.

 

… gökyüzünde dolanan iki kuş gördüm. Biri hep diğerini izliyor. Yüreğim öylesine seninle dolu ki ben de bir kuş olmuşum seni izleyip duruyorum. Nereye kadar gideceğimi bilmeden. Gittiğin yere beni götürüp götürmeyeceğini bilmeden. Gerçekten beni götürür müydün? Bunu bilmeyi çok isterdim. Götürseydin neyin olarak gelecektim ki!

 

Tek bildiğim zamansız acı çekmek insanın anını çok yakıyor!

.

Bu yazı 16 Mayıs 2008 günü saat 21.19 civarında yazılmış olup, 125 kez okunmuştur ve 6 yorum almıştır.