Bir gün prens geri döner şatoya.Prensesini bulur,bulur ama bir bakar ki prensesi o bıraktığı prenses değil….Günler sonra prensle prenses devamlı kavga etmeye başlarlar.
.
Bir gün “Bendeki aşk olmasa sendeki güzellik beş para etmez “ der gibisinden bir şeyler söyleyip döner sırtını gider.Prensesini;maskeler,kremler,fırçalar,pudralarla dolu dünyasında bırakıp gider.kompleksli ruhlara emanet eder…
.
Prens çıkar çıkmaz daha da bir hırsla saldırır kremlerine prenses.Renk-Renk Alacalı bulacalı kremleri yüzünde denerken aklına hiç gelmiyordu hammaddesinin yavru balinalardan olduğunun.Güzellik adına ne dayatılıyorsa dayanır yüzüne.
.
En güzel o olmalıydı ! en ulaşılmaz olmalıydı hatta.
Prens’i sadece onu sevmeliydi,sadece onu.Ondan başkasını düşünmemeliydi.
.
Peki, prens ne yapmıştı ki güzel olmak adına? Sadece kendisi gibi olmuştu.Prensese de kendisi gibi olmak yeterdi halbuki.
.
Makyaj masasından hırsla kalkar prenses,arkasındaki boy aynasına yönelir.Hırsla sorar
.
-Ayna ayna söyle bana en güzel kim bu dünyada
.
Oda aydınlanır önce mumun ürkek aleviyle sonra yine karanlığa bürünür.Aynanın içinden bir suret belirir,yüzü odadan daha karanlıktır.
.
-Senin olmadığını biliyorum.der sadece.
.
Prenses arkasın döner.Tekrar oturur makyaj masasına.Taşlı yüzüklerle dolu parmaklarının arasına alır fırçayı,saçlarını taramaya başlar.Taradıkça saçları dökülmeye başlar prensesin.Ama en güzel o olmalıydı ! biraz daha taramalıydı…
Kendine geldiğinde kafa derisi görünüyordu prensesin.Çığlık çığlığa ayağa kalkar,arkasını döner ve aynaya koşar.
.
-Ayna ayna söyle bana en güzel kim bu dünyada ?
.
Yine aydınlık tekrar karanlık ve aynı karanlık suret.
.
-Sen olmadığın kesin ! der sadece.
.
Kız daha da bir hırsla banyoya koşar,ahşap küvetinin içine kaynar suyu doldurur ve giriverir içine.Hırsla ayaklarını törpülemeye,sırtını,göğsünü ve yüzünü liflemeye başlar….
Kendine geldiğinde derisi sürtülmekten yüzülmüş.Ağlıyordur…
Bornozunu giyinir aynanın karşısına geçer.
.
-Ayna ayna söyle bana en güzel kim bu dünyada ?
.
Aynı terane döner.Ayna konuşur.
.
-Sen değilsin !
.
Prenses bırakır sonra her şeyi. kendisini odasına kapatır, deli gibi düşünmeye başlar.Aylar sonra dışarı çıkar deniz kıyısına iner.Kumlarda,ayakları çıplak,ipek elbisesiyle yürümeye başlar.kafa derisi tüylenmeye başlamıştır prensesin.
.
Denize doğru döner ellerini göğsüne kavuşturur,yürümeye başlar.Ayakları denize ilk değdiğinde son makyajını yaptığındaki gibi hisseder kendisini,ürperir.
.
Anlar ki denizde her adım atışında bir bir geriye doğru silinecekti yaptıkları…
Yürüdükçe saçları uzamaya,derisi güzelleşmeye,dudakları kırmızılaşmaya,gözleri yine eskisi gibi mavileşmeye başlar.
Bir adım daha atar,bir adım daha,bir adım daha,her adımında vücudu kirlerinden arınıyordu.Artık son bir adım kalmıştır.Burnu suyun üzerindedir prensesin zorlukla nefes alıyordur.
O kadar kibirlidir ki prenses en güzel olarak kalmalıyım der.son adımına kadar geldiğinde hiçbir makyaj,hiçbir estetik operasyon yapmamış halindeki gibidir prenses.
Son adımıyla en güzel olacaktır artık.
Ve adımını atar prenses mumlar söner,prensesin son nefesinde bıraktığı kefaret rüzgarıyla,perde kararır,mutlu günlerin siyah beyaz fotoğraflarından geriye beyaz birer parşömen kalır….
.
Ayna konuşmaya başlar.

-En güzel sensin artık…….

Kaç gündür akşam yemeği niyetine, karpuz ve kavun yediriyorlar.. Böyle giderse, yakında ot yedirmeye başlayacaklar ki; sen o zaman seyret cümbüşü..
***
Neymiş efendim; yaz aylarında ağır yemekler yenmezmiş, mideye zararlı imiş.. Hani bu cümleleri sahiden beni düşünerek söylediklerini bilsem, sevineceğim.. Lâkin canım ablalarım yemek yapmamak için yaz mevsimini ve benim sağlığımı bahane ediyorlar..
***
Onları karpuz ve kavun ikilisinden soğutmak için bazı plânlarım var ama bu plânları nasıl uygulayacağımı bilmiyorum.. Kapruz ve kavundan soğutmak için iki şey düşündüm.. İlki; karpuz ve kavunun selülit yaptığını, yaşlanmayı hızlandırdığını söyleyen bir gazete veya dergi yazısını para ile birilerine yazdırmak ve bu yazıyı ablamlara okutmak.. Bugünlerde gazeteci satın almak kolay olduğundan, bunun kolay olabileceğini düşünüyorum.. Yok eğer gazetecilerin hepsi namus timsali kesilir de yalan haber yapmak istemezlerse, bir yolunu bulacağım ve hiç kesilmemiş karpuz ve kavunun içine örümcek veya kene gibi böcüklerden koyacağım (”böcek” dendiğini biliyorum ama paşa gönlüm “böcük” demek istedi.. ).. Canım ablalarım, son zamanlarda teröristlerden çok, kenelerden korkuyorlar.. Zavallı, mini minnacık bir kenenin, bizim karpuzun içinden çıkması demek, bu eve bir daha karpuz veya kavun alınmaması demektir.. Sonra gelsin lahmacunlar, kızartmalar, mideye zararlı ruha faydalı yiyecekler..
***

…artık sahiden feminist denilen, esasında erkek olmak isteyen kadınların, ülke yönetimini ele geçirmelerinden sonra ev yönetimini de ele geçirmeye başladıklarını üzülerek izliyorum.. Erkek cinsinin tek umudu olarak, şuan için elim-kolum bağlı bir vaziyette karpuz ve kavun ikilisini akşam yemeği niyetine yiyor olabilirim ama çok geçmez, antifeminist bir dernek kurar, erkekleri erk sahibi oldukları günlere yeniden döndürebilirim..
***
… tabii önce karnımı doyurmalıyım.. Aç bir antifeminist erkek, yeterince faydalı olamaz.. Faydalı olabilmesi için önce birkaç lahmacun yemelidir..
***
…lahmacun.. ups.. sihirli kelime..

***
…ağzım sulandı yahu.. Ayrıca canım çekti.. Üstelik erkek çocuğuyum.. Bir hamile kadının canı bir şey çekince yapılır, bir de erkek çocuğunun canı bir şey çekince.. Aksi taktirde her ikisinin de bir şeyleri şişip düşebilir..

***
***
…………………………………………
+ Öyle büyük bir Peygamberin (s.a.v); günahkâr, zavallı, aciz ve hayr’dan yoksun ümmeti olarak, sana bu kutsal gecede bir kez daha el açtık, aff diliyoruz Ya Rabb.. Sen ki, Gaffur’sun, Rahman’sın, Rahim’sin.. Sen ki, “Bana dua edin, kabul edeyim” diyensin.. Sen ki, “Şükrünüz/duanız olmasa idi ne işe yarardınız?” diyensin.. Allah’ım, tekrar sana yönelenlerden, Sen’in ve Efendiler Efendisi’nin (s.a.v) yolundan gidenlerden eyle.. Günahlarımızı affet, bu kutsal gecenin ve Canan’ın olan Peygamberimiz Hz.Muhammed Efendimiz’in (s.a.v) yüzüsuyu hürmetine affet bizleri.. Sen’den başka sığınacağımız kimse yok; bizi huzuruna günahsız ümmet olarak kabul et..

Sivas olaylarının üzerinden on beş, belki de yirmi gün geçmişti. Önümde gazete Sivas haberlerini okuyordum. Metin Altıok’un şiirleri her yerde yayımlanıyordu. Çılgın bir Aziz Nesin furyası başlamıştı. Herkes Aziz Nesin’i konuşuyordu. Kitaplarını daha çok kişide görmeye başlamıştım. Kendimi kaptırmış bir şekilde gazete okurken içeriye lise arkadaşım Hakan girdi. Babasının aynı pasajda ofisi vardı. Canı sıkılınca bizi ziyarete gelirdi. Gazeteye baktı çok üzgünüm dedi. Ben de dedim. Olayları anlamaya çalışıyorum sadece dedim. Yüzüme baktı seni daha üzgün bulacağımı sanmıştım dedi. Ne demek istediğini hiç anlamadım. Şaşkın şaşkın yüzüne baktım. Hakan durdu senin hiçbir şeyden haberin yok dedi. Neden haberim yok dedim ve ayağa kalktığımı anımsıyorum sadece. Orada Belks’da yandı dedi. Hangi Belkıs dedim. Sadece bağırdığımı anımsıyorum bu doğru değil. Elime telefonu aldım ve hemen Belkıs’ların evini aradım. Ben Şebnem! Belkıs’ı telefona verir misiniz dedim.. Karşıdan gelen tek ses “Kuzuuuuuuuuum” oldu! Arkadaşım artık yoktu!” Temmuz 1993

Ben şimdi biraz da

Senin için görüyorum;

Gökyüzünün parlak,

Bakış seken mavisini.

Ben şimdi biraz da

Senin için duyuyorum;

Gecenin o sarsak,

Yokuş çıkan ezgisini.

Ben şimdi kanayarak

Senin için yaşıyorum;

Sazan derisi gibi

Günlerimi külle soyarak

Bu satırları yazarken “ ben şimdi biraz ”ı okudum Metin Altıok’tan.

2 temmuz hep sıcak geçecek bazı yürekler için..

Bazı kaderleri sırtlanmak çok zor. Yangın yeri olarak anımsanmak bir şehir için.. Yangın yeri olmak yüreklerde! Her şehrin bir kaderi vardır.. Her şehrin bir yüreği.. Şehri ayakta tutan yürek atışıdır.. Susmuş/Susturulmuş bir yüreğin şehri olmaz..

Belkıs Çakır 33 yaşında olacaktı bu mevsim. Benim lise arkadaşımdı. Aynı sırada oturduğum güzel bir kızdı. İnceydi! Narindi! Nazenindi! İnsandı! Hiç kimsenin kalbini kırmadı. İçtendi. Gülümsemesini anımsıyorum. Kömür karası gözlerini. Gözlük takardı ve bundan hiç hoşlanmazdı. Son dört yıldır bende gözlük kullanıyorum ve bunu pek sevmiyorum. Onun gözlükleri siyah çerçeveliydi.. Benimkiler kırmızı! İnce, uzun parmakları vardı benimkilerin aksine. Kalem tutarken bile yara olurdu elleri. İşte öyle narin bir kızdı. Güzel bir sesi vardı. Çok şarkılar söyledik birlikte. Son dönemde de halk danslarına merak salmıştı. Elimiz cebimizde suni teneffüs saatlerinde bahçeyi arşınlarken şiir okurduk birbirimize. Aynı sırada oturmaktan hep keyif aldığım bir kızdı. Uzun telefon konuşmalarımızın ardından babamın “evladım siz okulda hiç konuşmuyor musunuz?” dediğini anımsıyorum. Abisini çok severdi benim gibi.

Tüm bunları neden mi anlattım? Arkadaşımı çok özledim. Anımsandığını hissetsin istedim. Aradan geçen 15 yıla karşın ilk gün ki gibi olayın sıcaklığını hissettiğimizi bilsin istedim.

Ben duygumu yazdım. Bu olaya objektif bakamam..

Ötesini bir milyon fikir yazarlarına ve okura bıraktım!

Dinleyelim…

***

Yaşım müsait olduğundan faciayı iyi hatırlıyorum.

Elbette ki, gazetelerin, radyo ve televizyonların bizlere aksettirdiği kadar veya “nasıl duymamız gerekiyorsa” o şekilde duyduk, o şekilde nefret ettik, o şekilde olayı lanetledik.

Aradan yıllar geçti…

***

1980 öncesi olayların “darbeye zemin hazırlamak” amacıyla yapıldığını öğrenmek için çok beklememiz gerekiyordu.

Bunu hep sordular “yıllarca akan kan bir gecede nasıl durdu?” diye…

Cevap veren olmadı.

O tarihlerde sağcıları kışkırtmak için sağcı katliamı yapılırdı, solcuları kışkırtmak için solcu katliamı…

Belki çoğunluğunda “oyun” kokusu sezildiği halde “oyuna gelmeye hazır” yığınlar kolaylıkla kandı ve bu defa oyun dışı bir birlerini katletmeye başladılar.

Yani bir oyun, bir kurgu ve bir gerçek…

Sonunda “oyunu sahneye koyan” emeline ulaşmış, ortam hazırlanmış, artık hak etmediği koltuğa oturma ve zıkkımlanma zamanı gelmişti, netekim yaptı da…

Halen darbecileri yargılamaktan aciz yöneticilerin, siyasilerin, sivil toplum örgütlerinin ve yargının olduğu bir zamanda biz boş yere bağırıp çağırıyoruz.

Demokrasisine sahip çıkmayan topluluklar kuru kalabalıktan öteye gitmeyecektir. Kafası esenin ihtilal yaptığı bir ülkede de demokrasiden söz edilmeyecektir.

***

Sonra AK Parti iktidara geldi.

Yıllarca söylenen ve bir suç örgütü olan “Derin Devlet”in ipliği Susurluk’ta pazara çıkmış, Ergenekon’la da tam deşifre olmuştu.

Ama demokrasiyi korumak zorunda olanlar PKK’dan farkı olmadığı halde Ergenekon’u savunmaya, terörle işbirliği yapmaya devam ettiler.

Halende yapıyorlar…

İlişkiler, kurgular, belgeler, ele geçen silah ve mühimmatlar sonucu birçok olayın failinin Ergenekon Terör Örgütü olduğunu gösteriyordu.

Demek ki zamanında solcuları kışkırtmak için işlenen vahşi cinayetlerin sağcılarla bir ilgisi yokmuş.

Veya sağcıları kışkırtmak için insanlık dışı cinayetlerin solcularla alakası yokmuş.

Tıpkı “irtica” yaygarası koparmak gerektiğinde ortaya sürülen Müslüm Gündüz, Fadime Şahin, Ali Kalkancı’nın ilgisi olmadığı gibi…

Özelikle bu olaydan sonra “irtica”nın tehlike olmadığını, aslında irtica denen şeyin var olmadığını öğrendik. Asıl gericilerin, asıl irticanın fosilleşmiş böylesine kafa yapısına sahip insanlar olduğunu öğrendik.

İşte o günden sonra artık Uğur Mumcu’yu, Bahriye Üçok’u, Muammer Aksoy’u, Ahmet Taner Kışlalı’yı ve daha birçok aydını katledenlerin “karşıt fikirli” olduğu için yapmadığını, ortamı germek ve bir başka kesimi “düşman” göstermek için yaptığı kalleşçe bir girişim olduğunu öğrendik.

Birileri ekmeğini bu işten kazanıyor.

Birileri ülke kaosa sürüklendiği müddetçe rant elde edebiliyor ve artık biz bu oyunları biliyoruz.

O nedenle de ne zaman çirkin bir oyun sahneye konulmaya çalışılsa burnumuza pis kokular geliyor.

Sivas’ta hiçbir inanan insanın kabul edemeyeceği vahşi bir olay meydana geldi.

Hiçbir Müslüman’ın yapamayacağı katliam gerçekleşti ama suçlu Müslümanlar gösterildi.

Hedeflenen olmuştu ama akl-ı selim hareket edenler Alevi-Sünni çatışmasına girmedi.

Şimdi aradan yıllar geçti.

Birilerinin kışkırtmak için çok güzel senaryolar üretilebildiğini bilmemize rağmen 15′inci yıl dönümü bahane edilerek Müslümanlara saldırmak isteyen, Alevilerle Sünnileri karşı karşıya getirmek isteyen bilinçli-bilinçsiz bir sürü laf kalabalığı olacak
.

Oysa biraz daha düşünün, tartın, önceki doğru bildiklerinizin şimdi neden yanlış olduğunu ölçmeye çalışın ve “nedenleri” sıralayın…

Her yerde olan Ergenekon’un Madımak Oteli’nde olup, olamayacağını düşünün.

Ya Ergenekon Madımak’taysa?!…

O zaman bugüne kadar “katil” ilan edilenlerin aslında “kışkırtma” sonucu figüran oldukları veya “asıl oğlan”ı oynadıkları ortaya çıkmaz mı?

12 Eylül öncesini, Susurluğu, Ergenekon’u, PKK’yla derin bağlantı kuranları düşünün ve sonra Madımak’ta neler olduğunu çok daha iyi anlarsınız…

“Müminlere öz canlarından daha ileri olan Allah Resulü (S.A.V.)’ne ve O’nun temiz zevcelerine, Allah’ın beytine (Kâbe’ye) ve kitabı Kuran’a alçakça küfredilmekte ve müminlerin izzet ve namuslarına saldırılmaktadır.

“Dünyanın bazı bölgelerinde şeytan ve onun yandaşları olan emperyalist kâfirler, dinimize ve mukaddes değerlerimize dil uzatmaktadırlar. Bunun başını ise satılmış, mürtet Salman Rüşdi köpeği çekmektedir.

“Bu şeytanî oyunlara karşı, izzetli ve duyarlı Müslümanlar yiğitçe mücadele ortaya koyarak, bu uğurda canlarını feda etmekten çekinmemişlerdir.

Bu iğrenç oyunların bir uzantısı olarak ülkemizde de; AYDINLIK gazetesi denilen bir paçavrada, melun Rüşdi’nin figüranlığına soyunan, dünya emperyalizminin gönüllü uşağı Aziz Nesin, aynı şekilde, Kur’an’ın korunmuşluğuna dil uzatmış, Hazret-i Peygamber (S.A.V.)’in aile hayatını (hâşâ) bir genelev ortamına benzetmiş ve ümmetin anaları olan hanımlarına (hâşâ) fahişe deme cür’etinde bulunmuştur. Bu olay, dünyanın değişik yerlerinde kâfir devletler tarafından dahi kabul görmezken, basımına müsaade edilmezken, ne yazık ki laik ve ikiyüzlü T.C. Devleti tarafından yayımlanmasına izin verilmiş, ayrıca bunu kabullenmeyip protesto eden izzetli Müslümanlar, devletin polis ve jandarması tarafından coplanmış, kurşunlanmış, bir kısmı da hapishanelere atılmıştır. “Salman Rüşdi köpeği Müslümanların çok az olduğu kâfir bir ülkede korkudan sokağa çıkmaya bile cesaret edemezken, onun yerli uşağı Aziz Nesin köpeği, yanında kendisiyle beraber bir ekiple birlikte, şehrimiz Valisi tarafından davet edilip, şehirde adeta Müslümanlarla alay edercesine gezebilmektedir

.

“Kâfirler şunu iyi bilmeli ki:

“İslâm’ın Peygamberi’ni ve kitabının izzetini korumak için, bu uğurda verilecek canlarımız vardır.

“Gün, Müslümanlığımızın gereğini yerine getirme günüdür.

“Gün, Allah (C.C.)’ın vahyi Kur’an-ı Kerim’e, Allah’ın meleklerine, Allah’ın Resulü Hz. Muhammed (S.A.V.)’e, O’nun ailesine ve ashabına yöneltilen çirkin küfürlerin hesabının sorulması günüdür.

“‘İman edenler, Allah yolunda savaşırlar. Kâfirler de tağut yolunda savaşırlar. O halde şeytanın dostlarıyla savaşın. Çünkü şeytanın hilesi zayıftır.’ (Nisa:76)

“Galip gelecek olanlar, şüphesiz ki Allah taraftarı olanlardır.
.
Saldırı ve katliam gecesi 1 Temmuz akşamı da başka bir bildiri evlere dağıtılır:

“Halkımıza Çağrı;

“Müslüman halkın yaşadığı bu ülkede, İslam için binlerce şehit verilmiş bu topraklarda, bir kesim tarafından, ‘basın özgürlüğü, düşünce hürriyeti’ adı altında, Müslümanların kutsal değerlerine sözlü veya yazılı olarak kimse saldıramaz.

“Biz Müslümanlar, canımız pahasına da olsa, bu değerlerimizi korumakta kararlıyız.

“Müslüman halkımızdan bu konularda duyarlı olup, İslam’ın değer yargılarını alaya alanlara izin vermemelerini, ne pahasına olursa olsun bunu engellemeyi dini bir görev olarak bilmelerini, bu alçaklar karşısında susulduğunda, yarın mahşerde Allah’a nasıl hesap vereceğimizi düşünmelerini istiyoruz.

“ ‘Müminlerin, Peygamberi kendi nefislerinden çok sevmeyi gerekir. O’nun eşleri, onların anneleridir…’ (Ahzâb Suresi, Ayet: 6)

“ ‘Ve kâfirlerin hesapları varsa, Allah’ın da bir hesabı vardır. Allah hesabı çabuk görendir.’ (Enfal Suresi, Ayet : 30)

“ ‘Kâfirler istemese de, Allah nurunu tamamlayacaktır.’ (Saff Suresi , Ayet:8)

“Not: Bu yazıyı okuyan, Allah rızası için çoğaltarak dağıtsın.

MÜSLÜMANLAR”
.
Nitekim etkinliklerin 2. günü, 2 Temmuz 1993 tarihinde, camilerde toplanan saldırgan gruplar,
.
“Sivas laiklere mezar olacak, Cumhuriyet Sivas’ta kuruldu, Sivas’ta yıkılacak, Şeriat gelecek, batıl zail olacak“
.
“Şerefsiz vali istifa, Sivas size mezar olacak, Şeriat gelecek, zulüm bitecek, Yaşasın şeriat, Muhammed’in ordusu kafirlerin korkusu, Yaşasın Hizbullah, kahrolsun laiklik…”

gibi sloganlar eşliğinde, önce Kültür Merkezi’ne, ardından Valiliğe, taşlı sopalı saldırıda bulundular. Halk Ozanları Heykeline ve Atatürk heykeline saldırarak, yere düşürdükleri Atatürk heykelini sürüklemeye başladılar. Sayıları 15 bine yaklaşan caniler, bu kez de, konukların kaldığı Madımak Oteli’ne gidip, otelin önündeki arabaları ters çevirerek ateşe vermeye, bidonlarla benzin taşıyarak otelin içine atmaya başladılar. Alevler, otelin giriş ve alt katlarını sarmaya başlarken, geç de olsa yangın yerine gelen Sivas İtfaiyesi’ni engellemeye çalıştılar. Karanlık çökmüş, elektrikler kesilmişti. Otel’deki yüzlerce kişi, korku içinde, olanları izliyorlardı. Tehlikenin geleceğini önceden anlayan Sivas Valisi ve bazı konuklar, Ankara’daki devlet yetkililerini arayarak, yardım istemişlerdi. Ancak, güvenlik güçlerine yardım için çevre illerden gönderilen ekiplerin müdahaleleri yetersiz kaldı. 37 kişi yana yana can verirken, 51 kişi de, olaydan yaralanarak kurtulabildi. Başından yaralanan Aziz Nesin, linç edilmekten son anda kurtuldu. Otelin çevresinde toplanan binlerce saldırgan, dumanların arasından yükselen insan eti kokusunu, zevkle içlerine çektiler.
.
Olayın ardından, önce 35 kişi gözaltına alındı. Daha sonra gözaltına alınanların sayısı 190′a çıktı. 124′ü hakkında “laik anayasal düzeni değiştirip din devleti kurmaya kalkışma” suçlamasıyla dava açıldı, geri kalanlar serbest bırakıldı. 33 sanık hakkında Devlet Güvenlik Mahkemesi’nce idam cezası verildi. 2002 yılında idam cezasının yürürlükten kaldırılmasıyla, idam cezası hükümlülerinin cezaları müebbet ağır hapis cezasına çevrildi. Sanıkların avukatlığını Refah-Yol iktidarının Adalet Bakanı Şevket Kazan üstlendi ve bakanlığı sırasında sanıkları hapishanede ziyaret etti.
.
Olayın kilit ismi olarak nitelendirilen, dönemin Sivas Belediye Meclisi üyesi Cafer Erçakmak ve firar eden 8 sanık ise halen yakalanamadı.
.
Katliamın ardından, kayıtlara geçen bazı düşündürücü sözler ise şunlardı:
.
Sivas Emniyet Müdürü Doğukan Öner’in, saldırıya karşı ne yapmaları gerektiğini soran emniyet görevlilerine cevabı : “Anlaşıldı, müdahale etmeyin… ”
.
Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel; “Halkla güvenlik güçlerini karşı karşıya getirmeyiniz”
.
Başbakan Tansu Çiller; “Çok şükür, otel dışındaki halkımız bir zarar görmemiştir”
.

İçişleri Bakanı Mehmet Gazioğlu; “Aziz Nesin’in halkın inançlarına karşı bilinen tahrikleri sonucunda halk galeyana gelerek tepki göstermiştir”
.
Dönemin Belediye Başkanı olarak saldırganların daha fazla galeyana gelmesine sebep olan açıklamaları ile katliamda 1. derecede rol oynayan Temel Karamollaoglu, daha sonra TBMM çatısı altında milletvekili olarak görev aldı.
.
Katliamda yanarak hayatlarını kaybedenler:

Muhibe Akarsu - 35 yaşında, Muhlis Akarsu’nun eşi
Muhlis Akarsu - 45 yaşında, sanatçı
Gülender Akça - 25 yaşında
Metin Altıok - 52 yaşında, şair, yazar
Ahmet Alan - 22 yaşında
Mehmet Atay - 25 yaşında, gazeteci
Sehergül Ateş - 30 yaşında
Behçet Aysan - 44 yaşında, şair
Erdal Ayrancı - 35 yaşında
Asım Bezirci - 66 yaşında araştırmacı, yazar
Belkıs Çakır- 18 yaşında
Serpil Canik - 19 yaşında
Muammer Çiçek - 26 yaşında, aktör
Nesimi Çimen - 67 yaşında, şair, sanatçı, üç telli curanın son ustası
Carina Cuanna - 23 yaşında, Hollandalı gazeteci
Serkan Doğan - 19 yaşında
Hasret Gültekin - 23 yaşında şair, sanatçı, şelpe tekniğinin önderi
Murat Güneş,Murat Gündüz - 22 yaşında
Gülsüm Karababa -22 yaşında
Uğur Kaynar - 37 yaşında, şair
Asaf Koçak - 35 yaşında, karikatürist
Koray Kaya - 12 yaşında
Menekşe Kaya - 17 yaşında
Handan Metin - 20 yaşında
Sait Metin - 23 yaşında
Huriye Özkan - 22 yaşında
Yeşim Özkan - 20 yaşında
Ahmet Öztürk - 21 yaşında
Ahmet Özyurt - 21 yaşında
Nurcan Şahin - 18 yaşında
Özlem Şahin - 17 yaşında
Asuman Sivri - 16 yaşında
Yasemin Sivri - 19 yaşında
Edibe Sulari - 40 yaşında, sanatçı
İnci Türk - 22 yaşında
Kenan Yılmaz - 21 yaşında
Dünyanın en geri kalmış ülkesinde, en geri kalmış devirlerinde bile görülmesi zor bir olaydı yaşanan.. Üstelik en korkutucu olanı da, hoşgörü dini olan, zorlamayı bile reddeden İslamiyet’in kisvesi altında, beyni örümcek bağlamış on binlerce insanın, bu ülkenin iyiliğini istemeyen güçlerin ve Atatürk devrimlerini içine sindiremeyen, karanlık ve kandırmaca politikalarıyla başa gelmiş, kuyruk acısı taşıyan kimi yöneticilerin maşası olarak, suçsuz günahsız insanlara, yanarak ölmeyi reva görmeleriydi.
.
Şiirler, türküler yanmaz.. Kararmış yüreklere hiç ışık vurmaz.. Ellerinde kılıçtan keskin kalemleriyle, ateşe yürüyen pervaneler oldukça bu memlekette, Madımak’lar unutulmaz, unutturulmaz..
.
15. yılında, katliamın tüm sorumlularını lanetliyor, ölenleri saygı ve rahmetle anıyorum…
.
Yüreği elinde atan herkesi, 12 yaşında yanarak can veren Koray Kaya’nın ağzından yazılmış, yazarının ismini bulamadığım şu dizelerle baş başa bırakıyorum.
.
Saygıyla…..
.
AĞIT..

adım Koray,
daha oniki yaşındayım
ve ben hiç büyümeyecegim
Sivas Madımak’ta yandım
ak günler bekleyen ülkemin
karanlık düşünceleri tarafından
naklen yakıldım…
.
bir yaz günüydü
Temmuz sıcağında
babam ozan İsmail,
tuttu ablamla benim ellerimizden
“haydin çocuklar,
Sivas’a, baba ocağımıza
Pir Sultan Abdal şenliklerine
Semah dönmeye gidiyoruz” demişti…
.
ne bilirdim ki!
“Ateşte Semaha dönmek”
olacaktı kaderimiz
ve otelde dinlenirken
bir anda binlerce insan
“yakın” diye haykırıyordu
ve ölümden ötesi yoktu görünürde…..
.
adım Koray,
daha on iki yaşındayım ve
ben hiç büyümeyeceğim
ve benim Dikmen’den aşağıya
salınarak Atatürk Bulvarı’nda
güzel Ankara’da
sevinçle inip de
elimde çiçekle
Gima’nın önünde beni bekleyen
bir sevgilim olmayacak….
.
adım Koray,
siz şimdi kim bilir
kaçıncı kadehi
kaçıncı yalanlara içerken
ve ara sırada can cana derken
benim ellerim yan mezardan
Hiroşima’dan gelen yaşıtıma takılır
sol tarafımda da Halepçe çocugu
sözde medeni ülkelerde
Solingen’de yanan ben olurum
Köln’de yanan ben olurum
sizin elleriniz kızlarda
sizin elleriniz erkeklerde
sizin elleriniz bardaklarda
ben en son canlı olarak
semahta tutmuştum bir kızın elini
şimdi ise;
bizim ellerimiz yılan, çayan arasında
kemikli topraklarda….
.
ne din nedir anlamıştım
ne de din uğruna adam yakılmayı
suçum semah dönmekti
suçum babamı dinlemekti
suçum bana göre İNSAN olmaktı
adım Koray daha on iki yaşındayım
ben hiç baba olamayacağım
ben hiç oğlumu okşayamayacağım
ben hiç annemin dizlerinde
saçlarımda parmakları dolaşan
mutlu çocuk rolü bile yapamayacağım
ve ben sizin adınıza
ben mutlu gelecek adına
bir degil bin kez daha yan deseler
yine yanacağım, yanacağım, yanacağım…
.
bir annenin kokusunu düşünsene,
çocuguna yani bana sarılmak
işte ben o kokuyu artık içime alamayacağım
anneme doluca sarılamayacağım
Eeeyy benim akrandaşlarım,
arkadaşlarım, yaşıtlarım
siz kim bilir kaç kızla dans ederken
türküler dinleyip halaylar çekerken
her gece feneri kim bilir kaç alemde
nerelerde söndürürken
ve hatta kim bilir hangi türkü barda
devletler kurup,
halk kurtaracaksınız
kim bilir kaç biradan sonra solculuk oynayacaksınız
işte ben sizin gibi türküler dinleyemeyeceğim
halaylar çekemeyeceğim
ben bir kıza sarılıp dans bile edemeyeceğim
uuuuyy anam uuuyy
Babam anlatırdı
benim doğduğum köylerin yokluk ve sefaletten
başka hiç bir özelliği yokmuş
altı ay dünyadan uzak
kar ve karanlığa mahkum bir yurt
sonrası çamur,
çamurda kalmış tek ayakkabılar
.
kalsaydı tek ayakkabılarım sakız gibi çamurlarda
kalsaydı diz boyu karlarda
görmeseydim değil altı ay
bir ömür boyu köyümün dışını
görmeseydim medeniyet dedikleri yerlerde
çirkeflikleri, kahpelikleri, ölümleri
ama olsaydım o karlı yerlerde yaşayan ben
bende dünyada olsaydım yeterdi…
.
adım Koray benim duyuyor musunuz??
daha on iki yaşındayım
bazen ozan Nesimi oluyorum burada
alıyorum elime sazımı
bazense Hasret Gültekin
hasret türküleri yazıyorum
duyarım ki Köln’de
Hasret abimin oglu olmuş
adını Hasret koymuşlar
söyledikçe Muhlis baba
ben burada bile
Ateşte Semaha dönüyorum
görüyor musunuz??……
.
adım Koray benim heyy dünyalılar
en son sizin aranızdayken
ateş camları sarmışken
insanlar yanıyordu Madımak’ta
ve annem geldi gözümün önüne
babam geldi,
Ankara geldi
o yüzden ölünce ben
Anneme götürdüler
Ankara’ya götürdüler..
gelirken elimden tutan babam,
dönüşte tabutumdan tutmuştu.
ben yanmıştım tabutta
babam kahrolmuştu tabut omzunda.
zavallı babam,
canım annem
şimdi yeni doğan kardeşime
adımızı koymuşsunuz
canlarım……
ölsem bile unutmayın
ben Koray’ım
sizin Korayınız……..
.
Adım Koray benim
Bilmediğim din uğruna
Bilmediğim din adamları tarafından
ayrı düşünceden yakılan.
devletin gözü önünde
sizlerin gözü önünde
siz naklen izlerken tv.lerinizde
yanan bendim orada
en küçükleri otuz yedinin.
otuz yedi canın
otuz yedi karanfilin
özü bende ANLIYOR MUSUNUZ???……..
ölümden ötesi yokmuş

DUYUYOR MUSUNUZ???……..

O günlerde bazı yerlerde, bazı mekanlarda öyle şeyler meydana gelmiştir ki, o yerin, o mekanın adı, artık o olan şeylerle birlikte anılır, onlarla özdeşleşir.

İyi şeyler de olabilir, o yerlere, o tarihe ve akıllara, kendilerini silinmemek üzere kazıyanlar.

Ama kötü şeyler de olabilir bunlar, olmaması, yaşanılmaması, düşünülmemesi bile gerekenler.

2 Temmuz 1993 böyle bir tarih.

Bu günde, Sivas’ta Madımak otelinde 37 insan yanarak öldü.

Yakıldılar.

İnsanlık tarihinin kara sayfalarına, bir yenisi eklenmişti o gün.

Buluşları, keşifleri ile dünyayı hoyrat bir doğa parçası olmaktan çıkarıp, köyler, kasabalar, şehirler kurarak, makineler icat ederek rahat yaşanır hale getirmiş olan insan nesli, laboratuvarlarında en amansız hastalıklara karşı çareler geliştirmiş, yolunu gökyüzüne kadar uzatıp ayın, yıldızların fethine yönelmiş, edebiyatı, müziği, görsel sanatları yaratarak, içindeki ilhamın şekillendirdiği yücelikler meydana getirmiş olan insan, o günde yine tökezleyip düşmüş, karanlık kuyuların, dipsiz kötülük uçurumlarının içinde kaybolmuştu bir kez daha.

Ölenlerin hangi dinden, hangi mezhepten olduğu, onları öldürecek şartları meydana getirenlerin hangi inanışa sahip olduğu, o kadar da önemli değil aslında.

Önemli olan, her iki tarafın da insan olduğu ve karşısındakilerin insan olduğunu unutanların, kendi insanlıklarını inkar etmiş, insanlıktan istifa etmiş olmaları.

Önemli olan, her biri bir insan olan varlıklardan meydana gelmiş kalabalıkların, başka insanların canına kastedecek biçimde çığrından çıkmaları, hangi slogan altında olursa olsun, can almanın meşruluğunun hiçbir şekilde olamıyacağını, unutmaları.

O günde, Madımak otelinde, en feci şekilde yanarak, dumandan boğularak ölenlerin en yaşlısı 52, en genci 12 yaşında. Bu 37 insandan yirmibiri, 25 yaşın altında. Hemen hepsi sanatçı, şair, yazar, bir kısmı misafir. Aralarında kadınlar ve gencecik kızlar var.

O günde, Sivas’ın meydanlarında, koşturup bağıranlara, zincirinden boşanmış bir hezeyanla otele saldıranlara, bir an için kendi çocukları, kendi aileleri, kendi sevdikleri hatırlatılabilseydi, bu otelde kendi sevdikleri olduğu söylenebilseydi, bu mümkün olsaydı, yine ayni coşkuyla, benzine batırdıkları bez parçalarını tutuşturarak, otelin kırdıkları pencerelerinden içeriye atabilirler miydi acaba?

Galeyan psikolojisi, ne yazık ki insanoğlunun, bir kere kapıldığında, bir kere kendisini sarmasına izin verdiğinde, bir kere aklının yerine geçmesine geçit verdiğinde, artık kontrol edilemeyen, çok zayıf bir karakter özelliği.

Galeyana gelmiş, getirilmiş insanlar, hele kitleler herşeyi yapmaya muktedir olurlar. Tarihte çoktur örnekleri. Fransız ihtilalinden, Rus ihtilaline, tarih boyu çeşitli isyanlarda, talanlarda. Ortam müsaitse, düşman sembolleri mevcutsa, insanlar kalabalıklar içindeyse, onları belli hedeflere doğru kışkırtmak, bu işin erbabı tarafından kolayca gerçekleştirilebilir. Eğer o kalabalıklar içindeki insanların, kendi akıllarıyla, kendilerine koydukları belli sınırlar yoksa.

Böyle bir sınırın ise, hayatın kutsallığı olması gerekir.

Hiçbir yaşamı yaratmamış insanoğlunun, onu yoketmeye de hakkı yoktur.

En büyük kanun, en geçilmez sınır, en büyük dokunulmazlık bu olmadıkça, insanoğlu o dipsiz, o karanlık kuyulara düşmekten de, düşürülmekten de, kolay kolay kurtulamaz.

İçindekilerini beğenmediği her kafayı kırmaya kalkan her zihniyet, hangi blokta, siyasi, dini veya sosyal yelpazelerin hangi tarafında yer alırsa alsın, insanlık tarihine kara lekeler eklemeye devam edecektir.

2 Temmuz 1993 de, Sivas’da öldürülenleri üzüntüyle anıyoruz.

Bunu yapmamız için her hangi özel bir inanışa, mezhepe, düşünceye ait olmamız gerekmez.

İnsan olmamız yeter.

…zaman ilerledikçe hayatıma yeni kadınlar giriyordu.. Artık tecrübe kazanmaya başlamıştım.. Onlar benim en temiz duygularımı alıp götürürlerken, ben de artık onlardan bir şeyler almasını öğrenir olmuştum.. Tüm bu ‘ilişki oyunları’na rağmen vazgeçmediğim tek şey, insanlara karşı dürüst olmaktı.. Ve bu durumun yanlış olduğunu bile bile her defasında sıkıntısını yaşıyordum..
***

– Bugün seni düşündüm..
***
– Nerede, yine tuvalette mi..?
***

Evet, ne olmuş, seni tuvalette düşünemez miyim..? Neden tuvalette düşündüğümü öğrendikten sonra iğneli cümlelerini sıralasa idin olmaz mıydı..?

***
***

Ben, ortaokul ikinci sınıfta çok ciddi bir hastalık geçirdim.. Öyle ciddi bir hastalıkmış ki, geçeler boyu kan kusuyor olmama bakarak, “eğer yaşarsam kurban kesileceği” sözü verilmiş Allah’a.. Ölme ihtimalimin var olduğu ve yaklaşık 1,5 ay hastahanelerde kaldığım bir hastalık geçirmişim..
***
Hastalığımın sebebi “soğuk algınlığı..” Düşünüldüğü gibi “grip, nezle..” değil.. Ayakları kullanamayacak duruma getiren, iç organların donması sebebiyle ölümle burun buruna getiren bir soğuk algınlığı.. Bu durumumu basitçe şöyle anlatayım :
***
Ardahan’ın soğuk kışında, her okul çıkışında, küçük buz parçaları ile top oynar, terler, terli vücudumuz ve ıslak ayaklarımız ile soğuk havada evin yolunu tutardık.. Günlerce aynı durumun olması neticesi, bir sabah yatakta iken ayaklarımı yeterince hareket ettiremediğimi fark ettim.. Yarım saatte gitmem gereken okula, bir saati aşkın sürede anca gittim.. Bir veya iki dersten sonra artık ayaklarımı hiç oynatamadığımı hissedince bir yakınımız vasıtasıyla anneme haber ulaştırdım.. Annem beni alıp doktorun özel muayenehanesine götürdü.. Yapılan tetkik neticesinde “hemen hastahaneye yatmam gerektiği ve gerekirse ameliyat olacağım” söylendi.. Babam, İstanbul’a gezmek için gittiğinden, annem önce bir kararsızlık yaşadı ancak doktor durumun acil olduğunu söyleyerek, annemin karar vermesini beklemeden, hastahaneye telefon açarak benim için bir yer tahsis etti..
***
Ben artık ayaklarımı hissetmiyordum.. Bacaklarım şişmiş, dizlerime kadar kırmızı kabarcıklar çıkmıştı.. Hiç yürüyemediğimden, herkes beni sırtında taşıyordu.. Annem, babama bu durumu anlatmış ve babam iki gün içinde tekrar Ardahan’a dönmüştü.. Ben, hastahaneye yattıktan dört gün sonra artık hiçbir şey hatırlayamaz durumda idim.. Yaklaşık 15 gün kendimden bihaber yaşamışım.. Öleceğim düşünülerek “yaşarsam kurban kesileceği” adağı adanmış.. İç organlarım, soğuk sebebiyle donma durumuna gelmiş.. Kalın bağırsaklar, soğuk neticesi işlevini yerine getiremez olmuş.. Hastahanede kaldığım 1,5 ay zarfında tuvalete sadece iki kere gittim.. Hatırlarım, doktor bana, “tuvalete gidebilirsen iyileştin demektir bu” demişti.. Ben, tuvalete anca bir ay dolduktan sonra gidebilmiştim.. İkinci tuvalete gidişim ise 15 gün sonra idi.. Sonrasında iyileştim ve hastahaneden taburcu olabildim..
***

Ortaokul ikinci sınıfta iken geçirdiğim bu hastalıktan, bugün bana iki şey kaldı.. Birincisi, kendime dikkat etmeyip üşütürsem hemen böbreklerim ağırır ve beni iki gün boyunca yatağa mahkûm eder.. İkincisi ise o hastalıktan sonra tuvalete ancak haftada bir gidebiliyorum.. Kalın bağırsağım ve böbreklerim hâlâ tam olarak işlevlerini gerçekleştiremediğinden, tuvalete haftada bir çıkar ve epeyce uzun bir süre tuvalette kalırım..

***
İşte bu hastalıktan sonra ihtiyaç gidermek için tuvalete geç gittiğimden, tuvalette kalma sürem uzuyor.. Yarım saatten fazla tuvalette dururum.. Bu kadar uzun süre tuvalette dururken, düşünmemek imkânsızlaşıyor.. Haliyle ben de tuvalette iken düşünebiliyorum..
***
Sizlere bu durum garip gelecek belki ama ben önemli kararlarımın bir çoğunu ya tuvalette alırım ya da uyumadan önce yatakta iken.. Eskiden, yatmadan önce yatakta iken düşünür, günün değerlendirmesini yapar, vicdanımı sızlatan bir iş yapmışsam, ertesi gün bunu düzeltecek şeyleri düşünürdüm.. Çalışmaya başladıktan sonra artık yatağa girer girmez, hatta yatağa girmeden önce uyumaya başladığımdan, yatakta pek düşünemiyorum.. Lâkin tuvalette iken düşünme ve karar verme durumum devam etmekte..
***
Kalabalık bir evde yaşadığımdan, sadece yatakta ve tuvalette kendimleyim.. Haliyle düşüncelere dalmam ve kararlar almam da bu söylediğim yerlerde gerçekleşiyor.. Kendimle baş başa kaldığım yerlerde, en doğru kararları aldığımdan, kendimle uzun süre baş başa kaldığım tuvalette, kararlar almam ve düşüncelere dalmamın yadsınmaması gereken bir durum olduğunu düşünüyorum..
***

– Bugün seni düşündüm..
***
– Nerede, yine tuvalette mi..?
***
Günün birinde bir kıza “Bugün seni düşündüm..” demiştim.. “Nerede ve niye..?” diye sormuştu.. “Tuvalette” diye cevap vermiş ve ne şekilde düşündüğümü anlatmıştım.. Zannedersem bu hanımefendi, kendisini tuvalette düşünmeme alınmış olacak ki, günler sonra “Beni yine tuvalette mi düşündün..?” mealinde iğneli bir soru sorabiliyor.. Zannedersem “Tuvalet pis bir yer, tuvaletteki düşünceler de pistir.. Beni tuvalette düşündüğüne göre bana verilen değer de tuvalet standartlarındadır..” diye düşünüyor..

***
Yukarıda anlattığım hastalığım neticesi tuvaletin benim için ne kadar önemli olduğunu vurguladıktan sonra söyleyeceğim şudur ki :
***
Hanım.. ! Hanım.. ! Ben, tuvalette, çok güzel ve çok değerli şeyleri de düşünebilirim..!