Eril Saksı

gizli bir sevinç duyuyorum

beni anlamadığın için

bir orman nasıl ağlar bilirsin sen

şaraba dönen mürekkep damlalarının

kaç yaprağı baştan çıkardığını

ah nasıl hesaplasam ben bu toprakları

her aşk yersizlikten göğe kalıyor

kendini yalanlamakla başla güzelleşmeye

gerçekleştikçe silinecek aşkın aynada

bir ormanın nesi varsa çalacaklar

şiir yazacak mektup yazacak

şu bıyıklı adamlar

ama bulunmaz senin avucunun tadı

başka kağıtta

kesin bir çığlığı bir şehre tercih edecekler

yıkılacak sarhoşun biri duvara

ağrısından evler ışıklarını yakacak

kaybedince daha çok sevecekler

ekmeği kadını

bir de ayın o şehnaz halini

bir ormanın nasıl yandığını bilirsin

duyarsın alevle sevişen yaprakların hışırtısını

oysa her pencereyi açışımda

huzursuz bir tanrı yakalarım ağaçlar arasında

her/şeyin bir/şeye vakti var

adamlar kanun yazıp kemikleriyle yaşadıklarında

orman sığamadığını gördüğünde

eril bir saksıya

dişi çiçeklerin raksı ezecek şiirleri

benim göğüm ağzı açık bir ölü

sersem bir at çılgın bir köpük

göğsümde saklı sır vurdukça zamana

bir giyotin bekleyecek bu şiirin başını

Bu yazı 02 Haziran 2008 günü saat 01.15 civarında yazılmış olup, 152 kez okunmuştur ve 1 yorum almıştır.