Bugün Seni Düşündüm Tuvalette..(2)

_______________
Dünden devam..
_______________

…zaman ilerledikçe hayatıma yeni kadınlar giriyordu.. Artık tecrübe kazanmaya başlamıştım.. Onlar benim en temiz duygularımı alıp götürürlerken, ben de artık onlardan bir şeyler almasını öğrenir olmuştum.. Tüm bu ‘ilişki oyunları’na rağmen vazgeçmediğim tek şey, insanlara karşı dürüst olmaktı.. Ve bu durumun yanlış olduğunu bile bile her defasında sıkıntısını yaşıyordum..
***

– Bugün seni düşündüm..
***
– Nerede, yine tuvalette mi..?
***

Evet, ne olmuş, seni tuvalette düşünemez miyim..? Neden tuvalette düşündüğümü öğrendikten sonra iğneli cümlelerini sıralasa idin olmaz mıydı..?

***
***

Ben, ortaokul ikinci sınıfta çok ciddi bir hastalık geçirdim.. Öyle ciddi bir hastalıkmış ki, geçeler boyu kan kusuyor olmama bakarak, “eğer yaşarsam kurban kesileceği” sözü verilmiş Allah’a.. Ölme ihtimalimin var olduğu ve yaklaşık 1,5 ay hastahanelerde kaldığım bir hastalık geçirmişim..
***
Hastalığımın sebebi “soğuk algınlığı..” Düşünüldüğü gibi “grip, nezle..” değil.. Ayakları kullanamayacak duruma getiren, iç organların donması sebebiyle ölümle burun buruna getiren bir soğuk algınlığı.. Bu durumumu basitçe şöyle anlatayım :
***
Ardahan’ın soğuk kışında, her okul çıkışında, küçük buz parçaları ile top oynar, terler, terli vücudumuz ve ıslak ayaklarımız ile soğuk havada evin yolunu tutardık.. Günlerce aynı durumun olması neticesi, bir sabah yatakta iken ayaklarımı yeterince hareket ettiremediğimi fark ettim.. Yarım saatte gitmem gereken okula, bir saati aşkın sürede anca gittim.. Bir veya iki dersten sonra artık ayaklarımı hiç oynatamadığımı hissedince bir yakınımız vasıtasıyla anneme haber ulaştırdım.. Annem beni alıp doktorun özel muayenehanesine götürdü.. Yapılan tetkik neticesinde “hemen hastahaneye yatmam gerektiği ve gerekirse ameliyat olacağım” söylendi.. Babam, İstanbul’a gezmek için gittiğinden, annem önce bir kararsızlık yaşadı ancak doktor durumun acil olduğunu söyleyerek, annemin karar vermesini beklemeden, hastahaneye telefon açarak benim için bir yer tahsis etti..
***
Ben artık ayaklarımı hissetmiyordum.. Bacaklarım şişmiş, dizlerime kadar kırmızı kabarcıklar çıkmıştı.. Hiç yürüyemediğimden, herkes beni sırtında taşıyordu.. Annem, babama bu durumu anlatmış ve babam iki gün içinde tekrar Ardahan’a dönmüştü.. Ben, hastahaneye yattıktan dört gün sonra artık hiçbir şey hatırlayamaz durumda idim.. Yaklaşık 15 gün kendimden bihaber yaşamışım.. Öleceğim düşünülerek “yaşarsam kurban kesileceği” adağı adanmış.. İç organlarım, soğuk sebebiyle donma durumuna gelmiş.. Kalın bağırsaklar, soğuk neticesi işlevini yerine getiremez olmuş.. Hastahanede kaldığım 1,5 ay zarfında tuvalete sadece iki kere gittim.. Hatırlarım, doktor bana, “tuvalete gidebilirsen iyileştin demektir bu” demişti.. Ben, tuvalete anca bir ay dolduktan sonra gidebilmiştim.. İkinci tuvalete gidişim ise 15 gün sonra idi.. Sonrasında iyileştim ve hastahaneden taburcu olabildim..
***

Ortaokul ikinci sınıfta iken geçirdiğim bu hastalıktan, bugün bana iki şey kaldı.. Birincisi, kendime dikkat etmeyip üşütürsem hemen böbreklerim ağırır ve beni iki gün boyunca yatağa mahkûm eder.. İkincisi ise o hastalıktan sonra tuvalete ancak haftada bir gidebiliyorum.. Kalın bağırsağım ve böbreklerim hâlâ tam olarak işlevlerini gerçekleştiremediğinden, tuvalete haftada bir çıkar ve epeyce uzun bir süre tuvalette kalırım..

***
İşte bu hastalıktan sonra ihtiyaç gidermek için tuvalete geç gittiğimden, tuvalette kalma sürem uzuyor.. Yarım saatten fazla tuvalette dururum.. Bu kadar uzun süre tuvalette dururken, düşünmemek imkânsızlaşıyor.. Haliyle ben de tuvalette iken düşünebiliyorum..
***
Sizlere bu durum garip gelecek belki ama ben önemli kararlarımın bir çoğunu ya tuvalette alırım ya da uyumadan önce yatakta iken.. Eskiden, yatmadan önce yatakta iken düşünür, günün değerlendirmesini yapar, vicdanımı sızlatan bir iş yapmışsam, ertesi gün bunu düzeltecek şeyleri düşünürdüm.. Çalışmaya başladıktan sonra artık yatağa girer girmez, hatta yatağa girmeden önce uyumaya başladığımdan, yatakta pek düşünemiyorum.. Lâkin tuvalette iken düşünme ve karar verme durumum devam etmekte..
***
Kalabalık bir evde yaşadığımdan, sadece yatakta ve tuvalette kendimleyim.. Haliyle düşüncelere dalmam ve kararlar almam da bu söylediğim yerlerde gerçekleşiyor.. Kendimle baş başa kaldığım yerlerde, en doğru kararları aldığımdan, kendimle uzun süre baş başa kaldığım tuvalette, kararlar almam ve düşüncelere dalmamın yadsınmaması gereken bir durum olduğunu düşünüyorum..
***

– Bugün seni düşündüm..
***
– Nerede, yine tuvalette mi..?
***
Günün birinde bir kıza “Bugün seni düşündüm..” demiştim.. “Nerede ve niye..?” diye sormuştu.. “Tuvalette” diye cevap vermiş ve ne şekilde düşündüğümü anlatmıştım.. Zannedersem bu hanımefendi, kendisini tuvalette düşünmeme alınmış olacak ki, günler sonra “Beni yine tuvalette mi düşündün..?” mealinde iğneli bir soru sorabiliyor.. Zannedersem “Tuvalet pis bir yer, tuvaletteki düşünceler de pistir.. Beni tuvalette düşündüğüne göre bana verilen değer de tuvalet standartlarındadır..” diye düşünüyor..

***
Yukarıda anlattığım hastalığım neticesi tuvaletin benim için ne kadar önemli olduğunu vurguladıktan sonra söyleyeceğim şudur ki :
***
Hanım.. ! Hanım.. ! Ben, tuvalette, çok güzel ve çok değerli şeyleri de düşünebilirim..!

Bu yazı 02 Temmuz 2008 günü saat 07.57 civarında yazılmış olup, 94 kez okunmuştur ve 3 yorum almıştır.