Adanmışlık; hayatın her döneminde bir başkası adına yaşama, derken bir başkası olma ve sonunda kendin olamama, kendinle en yalnız anlarda bile baş başa kalamama hali.
Adanmışlık; onun kırmak istediği zincirlerden biriydi. Hiçbir şeyi görev olarak yapmaktan yana değildi. Kendisi için de nezaketen bir şeyler yapılmasını istemiyordu. Adam bu samimi davranış biçiminden kendi adına paylar çıkarmaya çalıştı.
Ancak, o adanmışlıktan çok daha ötesinin sevgi ile yapılabileceğini de gösteriyor, nefsini dikkate almadan, kapris denilen davranışlardan uzak, dost elini uzatabiliyordu.

TINGIR MINGIR
kara bağrımda yetişen
gülce bir gülsün sen.
zor yollarda nilüfer
ve kolaya kaçmayan ağaç.
üşüdüğümde sobama odun,
üstüme sıcacık bir şal
battaniyemde desen desen
düşlerimde çiçek çiçek
ekmek arası bir dilek;
karagülümsün sen.
sarp dağların eteklerinde
ürkek bir ceylan yavrusu
hem sevecen bir ana, bana
hem de annesinin kuzusu
seven, sevilmek nedir bilen
özlenen, beklenen, istenen
kış günlerinde de açabilen
isyankar tek çiçek; kardelen
dalları yüreğimi kuşatmış
taze bir zeytin fidesi.
gül yüzüyle gülünebilen
gözlerimin ürkek minesi

2
gelsin dile diye
hep yolu gözlenen
kavuşuldukça, yine
daha çok özlenen
kurumuş topraklara
düşen yağmur damlası
çatlamış dudaklara
birkaç damla su
…..
nefesimde ılıman
taze bahar kokusu
sen başımda duman
içimde yanan, tütsü.
sen güzelliğe adanan
gelecek günler türküsü.
sen hasretlere mektup
sanki gelecek kaygısı
sen avuçlarımda güvercin,
sevdayı yitirme korkusu

3
bereketli tarlalarda
bin başaklı buğday
yüreğimdeki yaylalarda
delice koşan bir tay
sen engin denizlerde
minik bir yelkenli
sen çocuk,
çocuk yüreğimdeki yerli.
çiçekli bahçemizde
bir yol koşusu,
liseli bir heyecan
bir on sekiz tutkusu.
hani; evvel zaman
sanki kalbur samansın.
annemin beşiğinde
tıngır mıngır sevdamsın…
Bu yazı 21 Haziran 2008 günü saat 11.19 civarında yazılmış olup, 109 kez okunmuştur ve 4 yorum almıştır.
21 Haziran, 2008 saat 18:58
Adanmışlık; hayatın her döneminde bir başkası adına yaşama, derken bir başkası olma ve sonunda kendin olamama, kendinle en yalnız anlarda bile baş başa kalamama hali.—–
buun üstüne cümle tanımıyorum.erkan abi düzyazlarda oldukça iyisin…barış mevsimi dizisi bitince denemelerde yayınlasan ya! ne güzl olur!
22 Haziran, 2008 saat 17:24
Yayınlıyorum aslında;) Bak bakalım kokusundan tanıyabilecek misin?
23 Haziran, 2008 saat 09:54
evlat sahibi olan bir insanın hissettiği bazı duygular vardır. tarifi yapılamaz. şiirinizi okurken ben de kızıma baktığımda hissettiklerimi hatırladım. Evlat her anlama geliyor, neşe, sevgi, heyecan, umut, kaygı. Bana kızımı özlettiniz, yanımda olduğu halde…
24 Haziran, 2008 saat 10:55
bende soruyordum neden kendimle başbaşa kalamıyorum diye teşekkür ederim sorumu cevaplamış oldunuz…