Yılbaşı gecesi bir yazı yazıp, sayfama koymuştum. Hem ölümden bahsetmiş hem de bu yılın sert geçeceğinden söz etmiştim. Bu öylesine yazılmış bir yazıydı, düşünüp tasarlanmışlardan değildi. Sanki içime doğmuş, sanki olacakların haberini almışım gibi o yazıdan sonra bugüne değin geçen her saniye beni yıpratmakla meşgul.

Yakınmıyorum, sakın ola öyle bir anlam vermesin yazdıklarım. Biliyorum ki yeryüzünde birileri imtihan edilirken çevresindeki birçok insan da gayriihtiyarî o imtihanın içine sürüklenir. Ben bu günlerde Havf ve Recâ hallerindeyim sadece. Korku ve ümit arasında gidip, gelmekteyim. Belki de Elhamdülillah kelimesinin sırrına şahit olmaktayım.

Eşhedü diye başlarız ya şahadete, Allah’ın varlığına, birliğine şahit oluruz ya işte o şahitliğin bilfiil görmekle, birebir yaşamakla gerçekleştiğinin farkına varıyorum.
Ağlıyorum, üzülüyorum, gözyaşı döküyorum ama “ Allah bugünlerimi aratmasın “ duasını dile getirmekle yetiniyorum.

Yazacak çok şey var ama kahramanlarından biri olduğum bu öykü henüz bitmedi.

Susuyor ve sabırla beklemeye gayret ediyorum sadece…